,

HAWE tweewielers nieuwe kledingsponsor Dames 1.

HAWE nieuwe kledingsponsor Dames 1.

Aan het begin van deze maand hebben de dames nieuwe trainingspakken in ontvangt mogen nemen bij Hawe Tweewielers. Op de foto’s zijn de Dames te zien in de winkel in Bruchterveld.

Via deze weg nogmaals dank aan HAWE voor het beschikbaar stellen van de kleding. De dames lopen er weer warmpjes bij!

,

Geen loon na werken voor Vr1

Na de puike teamprestatie vorige week uit tegen Hellendoorn, stond vandaag wederom een pittige partij op de planning. Namelijk: tegen koploper OZC. Voor de winterstop werden we in Ommen, met name in de eerste helft, compleet verrast en overlopen, wat resulteerde in een 7-0 aftocht naar Bruchterveld. Zoals we vorige week lieten zien, geeft het verleden geen garantie voor de toekomst, maar toch knepen we hem allemaal wel een beetje voor aanvang van de wedstrijd. De welbekende bus-opstelling werd weer tevoorschijn getoverd en met frisse moed zette we onze tanden in de wedstrijd.

OZC, anders dan de andere ploegen die 3de klasse-7 aanvoeren, geen oneindige breiploeg. Het schiet vaak en veel van afstand, wat ons in het verleden nogal eens opbrak. Zo begonnen de gasten ook vandaag. Ze schoten als het ware uit de startblokken, en zochten veelal de aanval met een lange bal. OZC leek echter al snel door te hebben dat die weinig tot niet aankwam, door het goede positioneren van onze achterhoede. Het begon dus met meer rond spelen, en over het algemeen succesvol tot ongeveer onze zestien, waar het verdediger na verdediger tegenkwam die haar complete ziel en zaligheid in het duel gooide. Het kwam dan ook niet verder dan een aantal afstandsschotjes. Pardoes, was daar ineens een goede opbouw over de rechterkant. De aanval werd keurig opgebouwd door Jeska, via Danique die in één keer Hesther vond. Hesther kreeg de bal bij Inge die vanaf ongeveer 20 meter de bal in één vloeiende beweging over de keeper heen krulde in de kruising. Een juweel van een doelpunt. Het publiek ging staan in de tribunes en ook wij waren compleet euforisch. Feitje: OZC had tijdens deze hele competitie nog een achterstand te verwerken gekregen. Hadden wij toch maar mooi even geflikt. Een ongelooflijke opsteker op met zijn allen de schouders eronder te zetten en deze uitslag over de streep te trekken. OZC pakte het verhaal weer op, maar was duidelijk lichtelijk van het a propos. Het was enorm veel aan de bal, maar het creëerde weinig echte kansen. Tevens raakte het ook snel geïrriteerd door het slimme tijdrekken van onze dames. De kansen die het wel creëerde kwamen vaak na een individuele actie aan de zijkant. Waarvan één noemenswaardige, een inzet van enkele meters voor de goal die nog net genoeg de schoen van Lara schampte om aan de buitenkant van de bal over de achterlijn te rollen.

In de rust keken we elkaar nog eens aan. Uiterst effectief waren we natuurlijk geweest door onze ene kans te verzilveren, maar nu moesten alle hands aan de dek op eigen helft in deze laatste 45 minuten. Een gelijkspel zou een stunt wezen, maar een overwinning zou helemaal een wonder zijn. Bij OZC ging het gas er nu natuurlijk helemaal op. Het devies was dan ook temporiseren op alle mogelijke manieren. En gestreden werd er, op elke vierkante meter. Iedereen, maar dan ook iedereen deed zijn taak tot het uiterste van zijn kunnen. En zelfs nadat we de 1-1 (60ste minuut), en later de 1-2 (75ste minuut) te verwerken kregen was de strijdlust nog niet weg. We kregen zelfs een kort moment nog de geest, zelfs zo dat de gasten zelf nog gingen tijdrekken.

Toch moesten we helaas onze meerdere erkennen in kampioenskandidaat OZC met een uiteindelijke uitslag van 3-1. Toch kwamen we met een glimlach van het veld, want weer hebben we laten zien dat hier een echt team staat. Een groeibriljantje dat voor elkaar door het vuur wil gaan. Vooralsnog is dit voorlopig weer even onze laatste competitiewedstrijd. Als(!) bepaalde wedstrijden verplaatst worden zoals belooft, hervatten wij op 7 maart de competitie thuis tegen die andere titelkandidaat van de competitie: De Zweef Vr1.

Graag nodigen we jullie volgende week wel uit om in aanloop naar de derby van onze heren tegen buurman Banthum, te komen kijken naar ons vriendschappelijke onderonsje tegen buurvrouw Marienberg om 12:00 op sportpark de Noppenweide.

,

HULP GEZOCHT VOOR VR1!

Zoals het vorige wedstrijdverslag al meldde, heeft trainer Tonny Post van Vrouwen 1, besloten per direct te stoppen.

Zo vlak voor de hervatting van de competitie gaf dit natuurlijk een probleem. Namelijk wie gaat onze talentvolle, enthousiaste dames bijstaan doordeweeks en op de zaterdagen?

Gelukkig lijkt een groot gedeelte van het probleem al zo goed als opgelost door een aantal zeer proactieve en sportieve leden van de club. Zo heeft Niek Welleweerd aangegeven ons op de maandagavond te willen trainen, voor zolang dit nodig zal zijn. Marjolein Evers zal ons een groot aantal van onze wedstrijden op zaterdag gaan begeleiden en coachen. Hiervoor zijn wij beiden enorm dankbaar!

Dat houdt in dat we in principe enkel nog voor de woensdagavonden een (interim-)trainer zoeken. Hiervoor zijn reeds een aantal personen benadert, maar tot op heden nog niet permanent succesvol. Een aantal van de benaderden gaven aan eens in de zoveel tijd best een woensdag voor ons te willen invullen, waarvoor dank op voorhand!

Het mooiste voor onze dames zou zijn als er één man/vrouw opstaat die ons elke woensdagavond zou willen trainen, of misschien zelfs wel de maandag- en de woensdagavond. Maar voor nu staan wij als team overal voor open! Dus bij deze de volgende eenduidige oproep:

Wij zijn opzoek naar dames/heren die Vrouwen 1 één of meerdere keren zouden willen trainen of coachen tijdens een wedstrijd tot het einde van dit seizoen! 

Indien jij je geroepen voelt of bereid bent om ons uit de brand te helpen stuur dan neem dan contact met Lara Flier of Alwin Huisjes.

,

Vrouwen 1 sjouwt een punt over de streep

Het was al met al een bijzonder roerige week in het kamp van onze vrouwen deze week. Begin deze week maakte trainer Tonny Post een einde aan de samenwerking, en moest er toch op zeer korte termijn ineens dingen geregeld worden zo vlak voor de hervatting van de competitie. En wat voor hervatting: achtereenvolgens staan er een paar pittige partijen op het programma waarbij we alle steun nodig hebben die we konden krijgen. Gelukkig was al daar het voorbeeld der Bruchterveldse voetbalvrouwen: Marjolein Evers, die zich vrijwillig in de rol van coach wierp. Daarvoor kunnen we haar niet genoeg dankbaar zijn.

Aan de andere kant waren er ook ups. Een zeer grote trainingsopkomst, het oog op een volle fitte selectie (17 vrouw sterk), en mooie nieuwe trainingspakken gesponsord door HAWE. In onze nieuwe trainingspakken en met die volle, nog niet geheel fitte selectie, gingen we als één unit richting Hellendoorn. Alwaar een ware kraker op het programma stond, tussen de nummer 3 (Vv Hellendoorn) en de nummer 4 (Vv Bruchterveld). Met slechts drie punten tussen ons in, een waar zes-punten-duel in de maak.

Hellendoorn kwam begin dit seizoen bij ons op bezoek, om ons op eigen veld met 1-6 van de mat te spelen. Dat ging ons vandaag sowieso niet overkomen. Al was het wel meteen duidelijk dat Hellendoorn die uitslag wel zag zitten. Het nam meteen veel initiatief en had een aantal bijzonder vaardige speelsters lopen voorin en op het middenveld. Speelsters die nog al eens van positie wisselden, wat het voor ons bij tijd en wijlen lastig verdedigen maakte. VV Hellendoorn was duidelijk zo’n ploeg uit de tweede klasse die het liefst breide tot het alleen voor de goal stond. Laten dit nou net de ploegen zijn waar wij goed tegen kunnen voetballen/verdedigen. Pas na een minuut of tien kwam een eerste schot op doel van een afstandje, deze kon net genoeg verwerkt worden door Lara tot corner. Drie hectische corners volgde elkaar in rap tempo op. De eerst werd door Danique bij de tweede paal uit de doelmond gekopt, de tweede werd miraculeus genoeg van de lijn gewerkt door Lara en een ook de derde kwam tot vlak voor de lijn tot stilstand onder de kont van Lotte.

De dames van Hellendoorn zaten er bovenop, wat kort spelen enorm lastig maakte. Het was maar zelden dat onze achterhoede de bal vrij kon spelen om te zoeken naar een goede vervolg zet. Maar uit die paar schaarse keren werden we tot twee keer toe enorm gevaarlijk via rechtshalf Sylke. Even leek het kwartje zelfs onze kant op te vallen, maar tot twee keer toe bracht de Hellendoornse keepster nog redding. Met 0-0 op het bord werd er dan ook gerust.

Interim coach Marjolein bracht ons in de rust het nodige bij tijdens de thee. Het was duidelijk een lastige pot, en dat ging het ook blijven, maar geheel kansloos waren we ook niet. Na de rust gooide Hellendoorn nog wat meer olie op het vuur. Het ging duidelijk voor de volle winst. Maar zoals we als één unit gekomen waren, zo stonden we ook als één unit op het veld. Iedereen hield zich vol aan haar verdedigende taken en perste waar dat nog binnen de machten lag een aanvalletje uit de benen. De corners van Hellendoorn werden minder gevaarlijk, maar het veldspel was toch voornamelijk voor de gastvrouwen. Het schoot nog twee keer onsuccesvol op goal, alvorens via een ware scrimmage en een vreemde kluts de bal van net buiten de zestien over alles en iedereen heen viel in de goal. Het onvermijdbare leek te zijn gebeurd. Enkel maakte Hellendoorn één fout door op dezelfde wijze door te blijven razen naar voren. Hierdoor maakte het zichzelf af en toe ook echt te onrustig en werden ballen verspeelt op het middenveld. Daarvan konden wij dan weer gebruik maken, want achter de verdediging lagen zeeën van ruimte. Iets waar onze snelle behendige halven wel raad mee weten. Na een aantal mislukte pogingen om zelf het net te vinden koos Sylke dit keer voor een voorzet en die vond Hesther. Hesther lobde de bal heel leep over de keepster heen en zette ons weer op gelijke hoogte. Even, heel kort, maar ook dat mag gezegd worden, hadden wij het veld overwicht te pakken. Hellendoorn leek wat van slag en paniekerig. Een lichtje leek te gaan branden aan het einde van de tunnel, maar helaas werd de tunnel snel weer donker en lang.

Nog een goede 15 minuten was het vechten voor wat we waard waren. Zo vaak valt die bal dan net in extremis nog in de goal, maar vandaag niet. Een maximale teamprestatie en zeker een fijne wedstrijd in aanloop naar het thuisduel tegen koploper OZC volgende week. Wij trappen om 14:30 af, kom dat zien!

Vr1 wint aantrekkelijke avondwedstrijd

Om stip 16:15 ging gisteren het grote licht uit en de spots aan op het tweede veld. Geen ideale starttijd uiteraard, maar laten we het er verder maar niet meer over hebben. Want, op het spel staan belangrijke punten. De tegenstander van vandaag, Blauw Wit ’66 uit Holten, stond met één wedstrijd minder één plekje boven ons op nummer 5. De plek met het meeste uitzicht op aansluiting naar boven. Op papier dus een spannende pot.

 

Zo als het op de ranglijst bijna in evenwicht is, zo is dat ook goed op het veld te zien. Vanaf het eerste fluitsignaal zijn we aardig aan elkaar gewaagd, al neigen de eerste minuten vooral in ons voordeel te vallen. Het is niet altijd ons sterkste punt, maar we beginnen direct fel en geconcentreerd. De ruimte ligt vooral op de flanken, waar wij snelle handige speelsters hebben en Blauw Wit geen ijzersterke verdedigsters. Het duurde een kleine 15 minuten voor de eerste bal erin lag. Op zo’n manier waarop alleen Sylke het kan, vanaf de rechterkant naar binnen en dan vanuit zo’n onmogelijke hoek inschieten. Door dit doelpunt krijgen wij even duidelijk het veld overwicht te pakken. De grootste kans op de uitloper was voor Ilse, maar haar inzet uit de tweede lijn spatte uiteen op de paal. Nadat de gasten zich door deze moeilijke periode heen hadden geknokt leken ze de geest weer te krijgen. Het kwam veelvuldig op met de bal, en het kwam hoofdzakelijk met veel vrouw op. Soms leek het alsof de gasten net een vrouwtje meer hadden. Soms met hang en vliegwerk, maar uiteindelijk lukte het ons om weer over te nemen en de aanval te zoeken. Dit maakte het een aantrekkelijke wedstrijd om te zien.

 

De tweede helft was het lastiger voor ons. Voornamelijk in het begin kregen we maar slecht voet aan wal. We liepen te ver achteruit en konden daardoor geen gebruik maken van onze eigen sterke punten. Het was duidelijk dat we in de verdrukking zaten, en het gevolg was dan ook de deksel op de neus. Reden voor paniek? Misschien, maar ook reden om de schouders eronder te zetten en weer vanuit een startend perspectief te kijken. Het doelpunt bleek namelijk toch nodig om het gaspedaal weer te vinden. Zodoende leek nog geen vijf minuten later de voorsprong alweer herpakt te zijn. Een corner werd matig weggewerkt door Blauw Wit en kwam weer terug bij Inge, die deze scherp voor de goal stak. Aan het einde van die pass was Lotte om de bal tegen de touwen te rossen, maar vrijwel meteen ging de vlag omhoog. Duidelijk een verkeerde opvatting, waar zowel wij als het publiek het zeker niet mee eens waren. Eens te meer de reden deze frustratie om te zetten in voetbal. De volgende aanval ging over links, waar Mette voor de zoveelste keer een back in de loeren legde, zij passte in op Ellemijn die keurig klaar legde voor de linker van Inge. Die op haar beurt de bal mooi in de kruising krulde. Een kleine vijf minuten later legde Inge ook haar tweede erin, om de spanning er iets meer uit te houden. Want spannend was het zeker nog, of op zijn minst aantrekkelijk te noemen. De gasten gingen voornamelijk in de laatste minuten nog flink ten aanval. Het kreeg nog twee/drie kansjes, maar kon de spanning niet meer helemaal terugbrengen.

 

En zo sluiten wij deze tumultueuze eerste seizoenshelft af op een keurige 5de plek in de competitie en eerste plek in de huidige periode. Na de winterstop staat er meteen weer fors programma op de planning met wedstrijden tegen de nummer 4 en de nummer 1! Tot in 2020!

Vrouwen 1 laat zich niet van de wijs brengen

Vorige week werd na drie vervelende wedstrijden eindelijk weer de goede weg ingeslagen met een 3-0 overwinning. Voor vandaag stond de altijd lastige partij tegen DETO Vriezenveen op het programma.

Het DETO VR1 van Henk Klokkers behaalde in de afgelopen weken zeer verschillende resultaten. Zo won het van de nummer 3 destijds Hellendoorn, maar verloor het ook uit van de nummer laatst. Veel van onze meiden hadden ook slechte herinneringen aan uitwedstrijden bij DETO. Zoals penalty’s die drie keer opnieuw genomen moesten worden. Dit stond zelfs zo vers in het geheugen dat de jongere generatie de man die vandaag vlagde aan kon wijzen als de scheidsrechter van toen.

Het credo voor vandaag was dan ook om ons absoluut alleen bezig te houden met ons eigen voetbal. Geen gemekker, geen gezeur. Gewoon voetballen. Dit bleek aan het einde verhaal onze winst te zijn.

Geen van ons wist precies hoe deze wedstrijd in te schatten, het kon dan ook goed en wel twee kanten op. Vanaf de aftrap, op dit met bladeren en witzand bestrooide veld, leken wij dan ook de betere partij. In ieder geval de partij die het meer wilde. Het merendeel van deze flipperkast partij speelde zich af op het drukke middenveld. Twee ploegen die speelde met een 4-4-2 opstelling en een veld waarvan geen voorspelbaarheid van kon worden verwacht, maakte het bij tijd en wijlen niet om aan te zien. Maar de uitpartij liet slechts zeer zelden echte inzet zien. Druk werd er nauwelijks tot niet gezet. Zodoende waren de grootste kansen in de eerste helft dan ook voor ons. Echt dichtbij een doelpunt kwamen we helaas niet, ook vanwege het onrustige en onvoorspelbare spel. En, mede dankzij de grensrechter die net zo goed de hele eerste helft met zijn vlag omhoog op de eigen zestien kon blijven staan. Spitsen die een minstens een meter van achter de verdediging vandaan gelopen kwamen werden nog doodleuk afgevlagd, wat weer werd overgenomen door de streng fluitende scheidsrechter van dienst. Maar zoals het credo hierboven al luidde, ons eigen spel spelen. Na een minuut of veertig werd er eindelijk een keer niet gevlagd toen de bal over de verdediging stuiterde vlak voor de voeten van Hesther. Een meter of 25/30 voor de goal zag zij de keepster ver voor haar goal staan en was de stuiter wel zo lekker dat schieten wel heel verleidelijk werd. En wat een goal was dat zeg. Het was er een die met recht de eerste plek in een Eredivisie week top 3 zou kunnen hebben. Een heerlijke ontlading. Niet veel later moest er een corner verdedigt worden. Dit gebeurde vooral niet volgens plan. Lara wilde pakken, gaf dit aan maar rekende toch niet op het leuke overstapje van de dame bij de eerste paal. Al met een al een lucky goal van de gastpartij, en zodoende de 1-1 waarmee ook werd gerust.

Een goal die wel bij de rommelige voetbalpartij paste. Er moest gerust, en overlegd, worden op het veld, omdat de kleedkamers te ver lopen waren. 1-1 was wat ons betreft helemaal niet een goede weerspiegeling van de krachtsverhoudingen, en voornamelijk de inzetsverhoudingen, op het veld. DETO zette namelijk geen enkele stap extra voor elkaar, en een balletje ophalen leek vaak veel te veel gevraagd. Het straalde compleet geen teamwork uit, iets waar wij juist in uitblinken.

De tweede helft was dan ook meer van hetzelfde, alleen dan wat beter. Een kleine tien minuten de tweede helft in was het slalom koningin Mette, die het eindelijk op haar geliefde aanvallende mid plek mocht doen, die ten strijde trok. Pionnetje na pionnetje was gezien, en ook de keepster moest er,  door de benen, aan geloven. Men kon even geen halve minuut knipperen, want nog geen minuut na de aftrap lag de bal alweer in het netje achter de Vriezenveense keepster. Dit keer was het Sylke. Om nog onduidelijke redenen bevond onze rechtshalf zich ineens recht voor de goal waar ze met links van net buiten de zestien netjes onderin de hoek plaatste. Een heerlijke goal om de afstand meteen wat behapbaarder te maken. Nu konden de dames van Henk Klokkers niet meteen meer terugkomen op gelijke hoogte.

Lang in de tweede helft hielden we het veld overwicht. DETO werd enkel nog gevaarlijk wanneer wij zelf de bal op een stomme manier inleverden. Een hoekschop of drie moest nog verwerkt worden, maar de communicatiefout zoals in de eerste helft ging ons niet weer gebeuren. Slechts één enkele levensgrote kans kreeg DETO nog, maar ook hier kon de aansluitingstreffer niet uit gemaakt worden. Het spel werd onrustiger en vervelender, voornamelijk voor DETO. De gastvrouwen irriteerde zich rot aan het feit dat wij ons niet irriteerde aan de scheidsrechter. Zodoende kregen wij zelfs de scheidsrechter mee, en kon DETO niets meer goed doen in de ogen van de leidsman. 10 minuten voor tijd konden wij de wedstrijd definitief in het slot gooien. Invaller Inge, die al meerdere malen één op één met de keepster kwam kon nu op aangeven van Mette hard tegen de touwen trappen, 1-4.

Dit was tevens de eindstand van deze middag. Een wedstrijd die gewonnen werd, niet op mooi voetbal, maar op inzet en wil. Volgende week spelen wij onze laatste wedstrijd voor de winterstop tegen Blauw Wit uit Holten. Wij hopen wederom om 12:00 af te trappen op het hoofdveld. Dus neem het op in uw voetbalzaterdag in Bruchterveld, en voeg je bij onze groeiende schare vaste aanhang!

Foto’s door Anja Amsink.

Geen wereldvoetbal, wel punten

Vorige week kon u lezen over de tomeloze inzet en het geweldige verdedigende voetbal, wat ons helaas geen punten kon opleveren. De aanhangers die gister kwamen kijken waren dan ook misschien iets teleurgesteld met het voetbal, maar mochten wel juichen voor het resultaat!

We mochten thuis aantreden tegen laagvlieger SJO JCHW. Diens cijfers nog niet ongelooflijk indrukwekkend, zo kwam het in deze competitie tot op heden slechts 4 keer tot scoren en moest het verscheidene malen incasseren. Het stond zodoende tiende van de 12, met veruit het slechtste doelsaldo van de competitie. Het stond slechts tiende, omdat het de afgelopen 3 weken niet tot spelen kwam door een bekerweekend en twee afgelaste thuiswedstrijden vanwege een ‘slecht veld’. Tot overmaat van ramp, was de selectie niet fit, het beschikte slechts over een halve wissel, en was de leider tevens de trainercoach, vlagger en verzorger.

Genoeg voortekenen voor ons dus om er een mooi begin van een feestelijke zaterdag te maken dus. Al ging dit allemaal niet zo makkelijk als van te voren uitgestippeld. De gasten namen de aftrap, en wij waren duidelijk niet meteen heel geconcentreerd. Zo kwam het eerste wapenfeitje van de kant van Dalfsen/Hoonhorst. Al snel pakte we de draad op en was het éénrichtingsverkeer richting de kantine. Echter bleek doelpunten maken in de praktijk toch soms lastiger dan ze tegenhouden. Waar wij normaal 442 spelen, was vandaag 433 neergezet, enkel leek het niet voor iedereen duidelijk hoe dit te spelen. Bij balverlies hadden snel de bal weer terug, maar vergaten bij tijd en wijlen ruimte te maken voor elkaar om te voetballen. Ondanks het grote overwicht, werd er uiteindelijk niet kans na kans aan elkaar geregen. De eerste grote kans noemenswaardige kans was voor Danique, die als rechtshalf weer een puike partij op de mat legde. Zij ontving de bal een meter of 20/25 van de goal precies goed voor de rechter en aarzelde geen moment om uit te halen. Haar kanonskogel werd op puike wijze door de keepster van de gasten over getikt, maar had zeker een beter lot verdiend. Tot twee keer toe was het ook Hesther die vrij zicht kreeg op de goal, op aangeven van Ellemijn en Ilse, maar de bal wilde er nog maar niet in. Uiteindelijk was het rond de 30ste minuut eindelijk raak. Een beetje flipperkast voetbal en kleine scrimmage voor de goal waarna Hesther uiteindelijk de bal binnen kan werken. Daarna volgt nog een aantal grote kansen. De mooiste voor Mette, die goed naar binnenkwam bij de actie van Inge. Inge bewaarde keurig overzicht, maar Mette kreeg haar voet te ver onder de bal.

Met 1-0 gingen we dan ook de rust in. SJO JCHW had weinig in de melk te brokkelen, dus veel zorgen waren er niet echt van onze kant uit. Er moest voornamelijk meer overzicht bewaart worden in de laatste acties voor de goal, zoals dat kort voor rust al beter leek te gaan. Twee kleedkamer deuren verderop kregen een aantal meiden waarschijnlijk enorm op hun kop, want na de rust stond er toch een sterker team tegenover ons. Dit in combinatie met het verlies van concentratie aan onze kant zorgde ervoor dat we ineens flink onder druk kwamen te staan. Sterker nog tot twee keer toe moest Lara handelend optreden om te voorkomen dat Hoonhorst op gelijke hoogte kwam. Een goede 15 minuten heeft de uitpartij het betere van het spel en is het oppassen geblazen achterin. De 2-0, een weggevertje van de tegenpartij, was dan ook een enorme bevrijding. Een foute pass achteruit kon slim opgepakt worden door Hesther. Ook Inge had dit door en stond in de startblokken om de daaropvolgende strakke lage voorzet binnen te rammen. Hierna zette SJO JCHW nog even aan, maar de koek was ook snel op. Het werd nog een beetje vervelend na veelvuldig commentaar op de scheidsrechter, maar ook uit de daaropvolgende vrije trappen werd er geen gevaar meer gesticht in ons doelgebied. We konden 10 minuutjes voor tijd zelfs nog uitlopen naar de, iets minder zakelijk klinkende, 3-0 via goaltjesdief Inge.

Fijne puntjes om weer op zak te hebben, het voetballend geheel daargelaten. Nu op naar volgende week, als we zowaar bijna een derby mogen spelen in en tegen het DETO Vr1 van Henk Klokkers.

Vrouwen 1 moet knokken

Het was al met al een moeilijke periode voor Vrouwen 1 de laatste paar weken. Zo lastig zelfs dat we in de afgelopen maand van de 4de plek zijn afgestroomd naar de 7de plek.

Het begon, inmiddels vier weken geleden thuis tegen Heino. Een ploeg die onder ons stond, maar, dit moest gezegd worden, enkel nog tegen de bovenste ploegen had gevoetbald. Wij hadden ons willen mengen met die bovenste ploegen, maar verzaakte helaas. Heino beschikte niet over een enorm goed team, maar had wel een goede keepster op goal. Wij hadden dan ook lang de touwtjes in handen met een solide 3-1 voorsprong. Na de 3-2, diep in de tweede helft, sloop de paniek er helaas wel in. Het werd 3-3, en uiteindelijk zelfs 3-4. Bijzonder dure punten, en hele nare nasmaak.

Zeker met het oog op de wedstrijd daarna, tegen de ongeslagen koplopers OZC. OZC, degradant uit de tweede klasse, reeg de doelpunten aan elkaar als kralen aan een ketting. Met kinderlijk gemak wurmde ze zich door de defensies van hun tegenstanders in de derde klasse en zette met regelmaat dubbele cijfers op het bord. Ook wij moesten hier helaas aan geloven. We konden al met al maar slecht omgaan met het snelle spel van de Ommense vrouwen en moesten er in de eerste helft al vanaf met 5-0. In de tweede helft kregen we het wat meer te pakken. Haalde we systematisch het tempo uit het spel en kwamen we zelfs tot enkele aanvallen. Helaas konden we niet scoren en moesten we ondertussen aan de andere kant nog twee keer rapen in de slot minuten.

Een weekje rust was ons nu wel gegund en kwam ook zeer gelegen. Geen wedstrijd op zaterdag, gaf wel de ruimte voor een oefenpotje door de weeks. Op papier niet één voor het zelfvertrouwen, want tegen tweedeklasser Hollandscheveld. In de onderste regionen welliswaar, maar toch. We stelden ons in op een zware pot, waarin we flink moesten verdedigen. Enkel bleek dit niet het geval. Hollandscheveld was geen topploeg, zeker verdedigend was het bij tijd en wijlen een kaartenhuis. Een leuke partij voor het publiek op de Noppenweide, eindstand 4-4.

Dit gaf goede hoop voor een nieuwe, zware competitiewedstrijd tegen RKSV De Zweef, gisteravond. Nog ongeslagen, komende van de eerste klasse zondag, en daarom scheen het nodig om, om 5 uur ’s avonds op zaterdag te gaan voetballen. De tweede, en hopelijk laatste pot met deze starttijd dit seizoen, wat een verschrikking. Geen broodje of fruit meer te krijgen in de kantine en donker en koud tijdens de aftrap. Ondanks dit alles, mochten we toch genieten van een mooie schare fans die vrijwillig naar Nijverdal waren afgereisd rond dit uur om ons te supporten.

Het werd ons meteen duidelijk waarom deze dames moeiteloos bovenin konden meedraaien. De Zweef beschikte over bijzonder veel voetbal als team, en had ook veel individuele kwaliteiten in de ploeg. Wij moesten verdedigen vandaag, als vanouds, zoals we dat ook in tweede klasse moesten doen. Al snel kregen de gastvrouwen de eerste kans, één op één. Maar de bal sprong net te ver van de voet, van de aanvallerster en Lara was er precies op tijd uit. Vele kansjes volgde, maar De Zweef wilde voetballen, en het wilde mooi voetballen, en wilde veel voetballen. Ouderwets gallery-play, postbodevoetbal, geef het beestje maar een naam, maar het maakte zichzelf voornamelijk erg lastig om te schieten. Het trok telkens naar het overvolle centrum waar wij ons stuk voor stuk voor de bal smeten.

Wat volgde had niemand verwacht. Een uitbraak, De Zweef was druk met aanvallen en had niet gerekend op onze snelle middenvelders. De bal kwam in de voeten van onze vaste spits, Kaylee, die gooide hem pan klaar in de hoek waar Sylke eroverheen stormde. De keepster kwam in niemandsland, Sylke wilde de vrije Inge inspelen, maar schoot ‘per ongeluk’ zelf magistraal binnen. 0-1, wie had dat gedacht? De gastvrouwen in ieder geval niet, want die waren even compleet van het à propos. Even pakte we zelfs het overwicht. Helaas, konden we niet meer gebruik maken van de geknakte status van de Zweef. De thuisploeg rechtte de rug tien minuutjes voor tijd en zette de blik weer onze goal. Met succes, want de rust gingen we in met 1-1.

Er kan veel geschreven worden over de tweede helft, en eigenlijk over deze hele wedstrijd. Het was ploeteren, strijden, baggeren, vechten tegen de bierkaai en verzin nog maar wat synoniemen. Bloedstollend spannend en ongelooflijk teamwork. De minuten kropen voorbij, tijgerde langzaam weg.

Te langzaam bleek uiteindelijk. In de 85ste minuut trof De Zweef dan eindelijk doel. Verdient, het mag gezegd worden, maar wat was een punt hier lekker geweest. En wat hadden we dat punt dan ook enorm verdient voor de enorme inzet die getoond werd.

Hopelijke kunnen we deze tomeloze inzet doorzetten tegen laagvlieger SJO JCHW uit Dalfsen/Hoonhorst. Te bewonderen als voorafje voor de wedstrijd van onze heren, thuis op het hoofdveld om 12:00. Kom dat zien!

Vrouwen 1 overtuigend langs KOSC

In de aanloop van dit seizoen werd ons, na jaren ritjes naar noord, de derde klasse Oost toegewezen. Een op het eerste gezicht fraaie competitie, met twee teams uit de zondagcompetitie, twee degradanten uit de tweede klasse en verdere vaagbekende en niet bekende clubs. Een competitie waar wij aanvankelijk van dachten dat we het daar wel eens heel lastig in konden gaan krijgen. Welliswaar was die gedachte niet geheel incorrect, maar toch staan we na een week of 4/5 nu toch op een keurige 5de plek.

Vandaag mochten we aantreden tegen een vaagbekende, namelijk KOSC VR1. Vaag bekend via het inmiddels opgeheven Bruchterveld Vr2, wat het in de vierde klasse nog wel eens tegenkwam. Destijds leuk potjes voetbal, waarbij het meestal erg gelijk op ging. Inmiddels kunnen we stellen dat er aan beide kanten veel veranderd is en zodoende treffen we elkaar vandaag in de derde klasse. Waar wij leuk meespelen in de competitie heeft KOSC het duidelijk lastig, het won slechts één partij van de nummer laatst Bon Boys Haaksbergen, waar wij vorige week nog punten mochten ophalen.

Dit verschil was dan ook meteen duidelijk. Vanaf het eerste fluitsignaal, van supersubscheidsrechter B. Meijerink die een halve seconde voor aanvang bij de zaterdagtrappers vandaan werd geplukt nadat de bondsofficial een no-show bleek (onze dank hiervoor nogmaals!), waren wij duidelijk de bovenliggende partij. KOSC kwam weinig tot niet in de buurt van onze zestien, maar ook voor ons was het even zoeken. De gasten lieten ons enorm veel ruimte, met name op het middenveld, maar hoe hier mee om te gaan leek in eerste instantie nog wat lastig. KOSC had welgeteld twee speelsters die met kop en schouders boven de rest uitstaken, de aanvoerder/laatste vrouw en de keepster. Hier voorbij komen was dan ook onze voornaamste taak, uiteraard. De eerste gevaarlijke momenten van ons kwamen van niet veel verder dan de zestien. Een schot van Danique op het dak van het doel en ook Daniek mocht nog een keer opstormen, maar ook haar inzet trof geen doel. De grootste kans was voor Kaylee, een strakke voorzet van links werd nog dusdanig getoucheerd dat Kaylee haar voet er niet meer goed achter kreeg. Zo bleef het ondanks het enorme overwicht lang gelijk. Pas na een minuut of veertig konden we de eerste corner nemen, hiervoor was Inge natuurlijk de persoon. Zij mocht de bal vanaf rechts met haar linkerbeen indraaien, en dat deed ze. De bal viel buiten het bereik van alles en iedereen in de verre hoek waar geen KOSC speler opgesteld stond.

Zo konden we de rust in met een fijn gevoel, een voorsprong en duidelijk de touwtjes in handen. Maar ook wij wisten beter dan dat, één goal is vaak niet genoeg en deze tegenstander kon makkelijk opgerold worden. Zo gingen we rustig verder waar we in de eerste helft waren gebleven. Danique die aan het eind van de eerste helft geblesseerd uitviel, werd vervangen door Sylke. Dit zorgde voor meer snelheid en actie op de flanken. Even 5 minuutjes leken de vrouwen van KOSC iets meer van het spel te hebben na rust, maar de verdediging onder leiding van Tessa gaf geen krimp. Ook beide buitenspelers hadden eigenlijk weinig in te brengen tegenover onze backs Linde en Jeska. De 2-0 maakte definitief een einde aan de dromen van KOSC en was een aanval uit het boekje. Inge ontving de bal uit een uittrap op de rechterkant en combineerde daar even kort met Sylke. Deze kon vervolgens naar binnen trekken en vond linkshalf Mette op de rand van de zestien. De lange keepster stond op het punt uit te komen en dus schoot Mette bijzonder beheerst de bal over de keeper net onder de lat binnen. Ook de 3-0 liet niet lang op zich wachten en was wederom van klassieke, doch prachtige eenvoud. Aanvallende middenvelder Hesther kreeg de bal op een meter of 25 van de goal, zij stak hem tussendoor op Sylke. Deze zag de keepster al naar haar toekomen, maar zag ook Ellemijn links van zich vrijstaan. Die had vervolgens de eervolle taak de bal in het lege doel te schuiven. Zoals u kunt lezen was er met vlagen heel mooi spel te zien voor de supporters die niet besloten hadden om de lange reis naar Bergentheim af te leggen (Wat wij trouwens enorm leuk vonden!). Vlak voor het laatste fluitsignaal was er ook nog een vierde doelpunt te maken. Een op het eerste gezicht ongevaarlijke situatie loopt mis achterin bij KOSC wanneer de keepster (onnodig) wil ingrijpen. Ze zorgde helaas wel voor een gevaarlijkere situatie door Mette zo vrij te zetten voor het goal.

Al met al een mooie wedstrijd voor ons waar we met een fijn gevoel op terug kunnen kijken. Geen moment was er echte paniek op het veld, en alles was eigenlijk vanaf minuut 2/3 onder controle. Een controle die we 90 minuten lang hebben vastgehouden en uitgedrukt hebben in mooie cijfers. Chapeau! Op naar volgende week, thuis tegen oude bekende Heino! Wij spelen om 12:30 op het kunstgras. Een mooi voorafje voor de wedstrijd van onze heren, komt dat zien!

Vr1 professioneel langs VOGIDO.

Op zaterdag 28 september, een regenachtige herfstdag, stapten wij vol goede moed in de auto naar de big city Enschede. Niet wetende wat te verwachten van deze voor ons onbekende club met in ons achterhoofd hun twee schorsingen na rode kaarten een week eerder tegen DETO.

Na een ietwat verrassende opstelling, en een daarop volgend top-overleg in de kleedkamer, werd er afgetrapt om 14.30 bij Vogido. De gastvrouwen begonnen sterker dan wij. Na een voorzet van de linksbuiten kwam de bal dan ook vervelend dicht bij ons goal waarbij er hands werd gemaakt door ons, penalty voor Vogido. Deze kans werd volop benut en we kwamen 1-0 achter te staan in de stromende regen. Ondanks dit gegeven lieten we de koppies niet hangen! We kwamen sterk terug, na een tactische wissel in onze opstelling kwam er een grote kans voor Mette. Het schot van onze nieuwe aanwinst kaatste helaas af. Langzaam maar zeker namen we meer het initiatief over. Het was Lotte met een lange peer naar voren, Hesther verlengde deze precies genoeg voor Inge. Inge ging aan de haal en kapt een vrouwtje uit hier en daar, en knapt de bal daarna knap op het goal. 1-1 rust.

Wat er na deze rust gebeurd mag gerust fenomenaal genoemd worden. Nadat wij de aftrap hebben genomen gaf Daniek Meijerink (al vloekend en tierend) een beste voorzet richting Inge die vanaf linksbuiten richting het midden sprint. Ze aarzelt niet en kopte de bal (lees: 1e balcontact na rust) nét boven de verdedigster van Vogido en ramt vervolgens dwars de bal binnen met haar slechte rechterbeen (2e balcontact na rust). Maar hier bleef het niet bij, Hester gaf enkele minuten hierna een slimme assist met links waarna (alweer) Inge rechts onderin het goal scoorde. 3-1. Inge nam blijkbaar nog geen genoegen met deze flinke voorsprong, 10 minuten voor het einde werd de bal ingegooid door Mette waarna Kaylee een goede voorzet gaf. De bal kwam terecht bij Inge die op het goede moment op de goede plek stond en schoot de 4-1 binnen.

Je hoeft nu natuurlijk niet te vragen wie ‘man of the match’ was ;-). Sterker nog, u kunt het zelf aanschouwen! Na het debacle in Vriezenveen, besloot Vogido de VAR er maar bij aan te zetten voor de zekerheid. ‘Huh? Hebben wij een VAR?’… Ik zal je de rest van de verschrikkelijke reclame besparen, maar de beelden laten we jullie natuurlijk graag zien. Zie hieronder de prachtige goals.

Op naar de volgende wedstrijd, 5 oktober thuis tegen Julina ‘32/Wilhelminaschool VR1. Komt allen!